خسته شده ایم..

خسته شده ایم..

خسته شده ایم از بس به این و آن غر زدیم..

خسته شده ایم از خسته کردن دیگران..

خسته شده ایم از فکر کردن به بدبختی های نسل های قبل و بعدمان..

خسته شده ایم از گریه های پی در پی زیر باران دلگیر زمستان..

خسته شده ایم از حسرت خوردن به زندگی های بی عیب و نقص ادمای از ما بهتران..

خسته شده ایم از گوش کردن به درد و دل های بی پایان دیگران..

خسته شده ایم از این زندگی پر غصه...

فکر کنم دیگر نوبت ماست که از زندگی لذت ببریم..

نوبت ماست که به غصه های بقیه فکر نکنیم..

نوبت ماست که به فکر زندگی خودمان باشیم..

بگذارید بچشیم طعم یک زندگی بدون کمبود را...

بس است هرچقدر به کمبود آب و مشکلات خودمان در آینده فکر کردیم..

فکر کنم دیگرنوبت شمابزرگتر هاست که نگران ما و آینده مان باشید...